Mike Flanagan, de maker van The Haunting of Hill House en Midnight Mass, heeft zich gewaagd aan een van de bekendste horrorverhalen ooit. Zijn serie Carrie staat sinds woensdag 7 oktober 2026 op Prime Video, ook in Nederland, met alle acht afleveringen in een keer. Wie het boek van Stephen King of de film van Brian De Palma uit 1976 kent, denkt misschien te weten wat er komt. Dat klopt maar half, want Flanagan gooit flink wat om.

In dit artikel 3 onderwerpen

Waar en hoe kijk je Carrie?

Carrie is een serie van Amazon en staat in Nederland in het gewone abonnement van Prime Video. Je hoeft dus niets bij te betalen of los te huren. De serie verscheen wereldwijd tegelijk en bestaat uit acht afleveringen. Flanagan bedacht de serie, schreef mee en regisseerde vier van de acht afleveringen zelf. Stephen King is uitvoerend producent.

Handig om te weten is dat ook de klassieke film van De Palma uit 1976 op dit moment in het abonnement van Prime Video staat. Wie wil vergelijken, kan dus op dezelfde dienst eerst de film en daarna de serie kijken, of andersom.

In de officiële trailer van Prime Video Nederland, met Nederlandse ondertiteling, zie je Summer H. Howell als Carrie op haar eerste dag op een gewone middelbare school.

Zo anders is de serie dan het boek en de film

Hieronder de belangrijkste verschillen. We verklappen niets over hoe het afloopt.

Een andere Carrie. In het boek en bij De Palma is Carrie White een verlegen, gekwetst meisje dat al jaren op school wordt gepest. Bij Flanagan heeft ze haar hele leven thuis doorgebracht, verborgen voor de buitenwereld, tot de plotselinge dood van haar vader haar naar een gewone middelbare school dwingt. Volgens Wikipedia omschrijft Flanagan zijn Carrie als open, nieuwsgierig en vol vertrouwen in mensen, waar de Carrie van De Palma eerder een gebalde vuist was.

Een andere moeder. Margaret White is in het boek en de film een strenge, religieuze vrouw die haar dochter mishandelt. In de serie houdt ze juist zielsveel van Carrie en sluit ze haar af uit angst voor wat de wereld met haar zal doen. Samantha Sloyan speelt haar ingetogen en beheerst, wat een heel ander soort dreiging geeft dan de uitbundige Piper Laurie in 1976. Flanagan schreef de rol speciaal voor haar.

Pesten in het tijdperk van de smartphone. Het pesten speelt zich niet meer alleen in de kleedkamer af. Telefoons, sociale media en filmpjes die rondgaan maken de vernedering groter en blijvender. Volgens The Week was King eerst terughoudend, maar noemde hij de manier waarop de serie dat laat zien uiteindelijk briljant.

Terugkijken in plaats van vooruit. De Palma laat je met Carrie meeleven terwijl het misgaat. Flanagan vertelt het verhaal deels achteraf, met interviews, getuigenissen en telefoontjes van mensen die proberen te begrijpen wat er is gebeurd. Dat idee komt eigenlijk uit het boek zelf, dat ook vol rapporten en verklaringen staat, maar de films lieten dat altijd liggen.

Carrie is niet de enige. De grootste uitbreiding zit in de wereld rond Carrie. Waar haar telekinese bij De Palma een eenmalig, onverklaarbaar verschijnsel is, introduceert de serie het idee dat er meer vrouwen op de wereld zijn met dezelfde gave. Vanaf de tweede aflevering volg je daarom ook verhaallijnen buiten Carries stadje.

Wel herkenbaar. De bekende personages zijn er allemaal, van Sue Snell en Tommy Ross tot Chris Hargensen, Billy Nolan en gymlerares Desjardin. Ook de scène in de kleedkamer en het schoolbal komen terug, al komt Flanagan er volgens eigen zeggen langs een andere weg en loopt het bal ook anders.

Voor wie is deze Carrie?

Wie een trouwe verfilming wil, kan beter de film uit 1976 opzetten. Die is kort, scherp en nog altijd eng. De serie is eerder iets voor kijkers die het verhaal kennen en benieuwd zijn wat er gebeurt als iemand het helemaal opnieuw opbouwt. Recensenten zijn overwegend positief over de moderne invalshoek en het spel van Summer H. Howell en Samantha Sloyan, al zijn ze verdeeld over hoeveel er van het boek is veranderd.

Ken je Flanagans eerdere werk, zoals Midnight Mass, dan herken je zijn stijl meteen. Veel praten, veel aandacht voor schuld en geloof, en horror die eerder langzaam onder je huid kruipt dan dat hij je laat opspringen. Met acht afleveringen is het geen avondje, maar een serie om in een paar avonden weg te kijken. Let wel op dat het gaat om pesten, geweld en zware onderwerpen. De serie is niet bedoeld voor jonge kinderen.